6 października 2011 roku, o godzinie 4:40 zostałam Mamą!
Basia jest cudowna, a ja najszczęśliwsza na świecie. Liczy się już tylko ona. Nikt więcej!

Na zdjęciu Basia ma 10 dni.

Poród i szpital to strach. Wszystko potem to spokój, szczęście i miłość.

Te chwile oczekiwania, napięcia i często zdołowania osładza mi kopniakami moja Córka.

Najsłynniejszą swoją powieść – „Zawieście czerwone latarnie” (znaną wcześniej pod tytułem „Żony i konkubiny”) poświęcił tematowi kobiet w Chinach. Składająca się z trzech noweli książka mówi o zajmowanym przez nie miejscu w społeczeństwie w latach dwudziestych, trzydziestych i pięćdziesiątych XX wieku.

Trzy opowieści o różnych kobietach ukazują nam sposób traktowania niewiast w Chinach. Ukazanie ich w różnym czasie i w różnych warunkach pozwala nam – Europejczykom – na zbudowanie wizji odmiennej kultury niż nasza. Dla niektórych zapewne będzie to  wizja szokująca, dla innych w pewnych kwestiach podobna do wizji traktowania kobiet w Europie czy nawet w Polsce.

Su Tong pokazuje nam świat prostytucji, poligamiczne związki chińskich mężczyzn, biedę, uzależnienie od narkotyków, ucieczkę w szaleństwo. Pokazuje nam świat w którym kobieta jest przedmiotem wykorzystywanym przez mężczyzn. Jest konkubiną, żoną, matką, ale we wszystkim jest zależna od słowa mężczyzny. Nierzadko bywa także towarem za który można uratować inne – męskie – życie. Jest to bardzo smutny obraz życia Chinek, które nie dość, że znoszą ciągłe pomiatanie i brak szacunku, to jeszcze często same sobie są wrogami. Między kobietami w Chinach panuje zawiść, zazdrość prowadząca aż do nienawiści. Partnerki jednego mężczyzny rywalizują między sobą. Każda z nich chce być dla swojego pana tą najważniejszą.  Niestety żadna nigdy nie osiągnie tego czego pragnie.

Trudno wyobrazić sobie życie w takich warunkach. Brak możliwości decydowania o sobie, walki o swój los jest dla większości wyemancypowanych kobiet czymś niewyobrażalnym. Jednak mimo tych ogromnych różnic, które szokują w „Zawieście czerwone latarnie”, są też punkty spójne, które pozwalają spojrzeć na kulturę azjatycką przez pryzmat własnych doświadczeń. Takimi punktami są niewątpliwie emocje, miłość, oddanie, rodzina czy zdrada.

Su Tong nie ubarwia, nie stosuje zabiegów mających na celu złagodzenie opisywanych obrazów. Prostym, dosadnym językiem ukazuje nam Chiny takie jakie były i są. Dosłownie i często brutalnie odsłania sceny życia azjatyckich kobiet. Dzięki temu możemy zbliżyć się do innej kultury jeszcze bardziej, poznać ją z relacji kogoś kto jest jej częścią.

W 1991 roku powieść Su Tonga została przeniesiona przez Zhanga Yimou na ekrany kin. Rok później film otrzymał nominację do Oscara w kategorii: najlepszy film nieanglojęzyczny.  Wielbicielom kultury azjatyckiej, tematu traktowania kobiet w społeczeństwie, a także tym, którzy spragnieni są niezwykłych opowieści z innych zakątków świata polecam zarówno wersję książkową, jak i kinową.

Za książkę dziękuję pięknie portalowi Sztukater.pl oraz Wydawnictwu MG.

Zapraszam do brania udziału w konkursie!

Po kilku godzinach selekcji zdjęć udało mi się zgromadzić je wszystkie w jednym miejscu!

Przedstawiam moje portfolio, moje dziecko

http://wojcickaphotography.manifo.com/

Zapraszam do odwiedzania i klikania „lajków”

Większość chrześcijan w jakiś sposób odczuwa w swoim życiu obecność Boga, mniej lub bardziej bezpośrednio. Ludzie modlą się do niego, wznoszą prośby, dziękczynienia, wyjawiają tajemnice o których nie potrafiliby powiedzieć drugiemu człowiekowi. Dla niektórych jest opoką do której mówią, ale nie otrzymują od niej odpowiedzi. Inni zaś potrafią wsłuchać się w swój wewnętrzny głos i odebrać ciche podszepty Boga. Bill Hybels próbuje nam uświadomić, że Boże szepty są wokół każdego z nas i tylko od nas samych zależy czy je do siebie dopuścimy: „Pan jest dostępny. Osiągalny. I gotów porozmawiać z Tobą właśnie teraz” (s.79).

Żyjemy w ciągłym pędzie. W czasach, kiedy nie jest łatwo o dobrą pracę każdy z nas daje z siebie wszystko, by być jak najlepszym, najbardziej wydajnym, najlepiej wyszkolonym. Każde słowo musi być poprzedzone przedrostkiem „naj”. Kiedy jesteśmy w biegu między domem a pracą, często zapominamy o sprawach naszego ducha. Liczy się pieniądz i potrzeby materialne. Gnamy przed siebie zapominając o tym, że nasze wnętrze także potrzebuje pielęgnacji i niejednokrotnie zadbanie o rozwój duszy zaprocentuje bardziej niż dbanie jedynie o ciało. Autor na przykładzie swojego życia, a także życia innych ludzi pokazuje jak wiele może zdziałać wsłuchanie się w cichy szept Boga. Te głosy to nie tylko rady, ale także szepty wsparcia, różnego rodzaju ostrzeżenia, zachęta do działania. Bóg nie daje gotowych rozwiązań, ale nakierowuje nas na właściwą ścieżkę. Może nie trafimy na nią od razu, może droga na początku będzie wyboista, ale rezultat będzie wart czekania i działania. Jeśli wsłuchamy się w ten szept to czas, który poświęcimy na dążenie do celu nie będzie już chaotyczny i nie będzie przerażał. Usłyszawszy głos będziemy spokojniejsi i już nigdy nie poczujemy się samotni.

Tylko jak w nieuporządkowanym świecie otaczającym nas wyłapać słowa od Boga? Jak sprawdzić czy pochodzą od Niego czy są wiadomością, którą mylnie mu przypisujemy? Otóż Bill Hybels w „Potędze Bożego szeptu” pokazuje nam filtry przez które powinniśmy przepuścić podszepty, aby przekonać się o prawdziwości tychże informacji. Dzięki prostym radom autora łatwiej będzie nam wychwycić właśnie te szepty, które skierowane są prosto do nas wprost od Boga.

Gdyby ta książka opierała się jedynie na doświadczeniach samego autora, wielu z czytelników zapewne zarzuciłoby mu, że patrzy na tę kwestię subiektywnie, może nawet przesadza w swych wnioskach. Bill Hybels przedstawia dodatkowo świadectwa wielu osób, którzy szeptów Boga doświadczyli w swoim życiu. Każdy z nich opowiada historię, która miała miejsce w jego przeszłości i jak bardzo na  przeróżne decyzje wpłynął cichy głos Boga, który usłyszeli. Historie te diametralnie od siebie się różnią. Łączy je jedynie fakt, że nakierowanie na rozwiązanie było właściwe i tuż po nim nadeszło szczęście i spokój.

Wielu z nas czytało Biblię we fragmentach, znamy przypowieści, historie biblijnych postaci. Warto jednak spojrzeć na to dzieło trochę inaczej. Bill Hybels sugeruje, że Biblia jest zbiorem szeptów na całe życie. Może kiedy będziecie mieć problem, kiedy sytuacja w której się znajdziecie będzie niejasna, spróbujcie otworzyć Pismo Święte na chybił trafił i przeczytać fragment na którym spoczną wasze oczy. Niejednokrotnie będzie to myśl, która rozjaśni mrok. Może będą to słowa, które nie wskażą wam rozwiązania, ale dadzą nadzieję i wiarę w przyszłość. Biblia to nośnik tego co Bóg chce nam powiedzieć. Warto mieć ją nieopodal i zaglądać do niej. Warto także zapamiętywać wersy, które są nam bliskie, bo nigdy nie wiadomo w jakiej sytuacji pojawią się w naszej głowie wskazując nam kierunek życiowej drogi.

„Potęga Bożego szeptu” to książka z którą niewątpliwie powinien zapoznać się każdy chrześcijanin. Dla wielu będzie ona miodem na serce i pomocą w ciężkich chwilach. Napisana przystępnym językiem wciągnie jak dobra powieść, a rady w niej zawarte na pewno przydadzą się w codziennym życiu.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Esprit.

Niespodziewanie kilka dni temu w moje ręce wpadł komiks Marjane Satrapi – „Persepolis: Historia dzieciństwa”. Uwagę najpierw przykuła świetna okładka, a zaraz potem, kiedy przeczytałam opis, postanowiłam jak najszybciej zagłębić się w treść. Okazuje się, że było warto, bo rysunki autorki są niebanalne – czarno-białe, wyraziste, często okraszone doskonałym czarnym humorem, ale także wielokrotnie niezwykle mądre, z tekstami przekazującymi uniwersalne prawdy życiowe.

„Persepolis” to komiks ukazujący zmiany zachodzące w Iranie z perspektywy małej dziewczynki. Jest to swoistego rodzaju pamiętnik autorki z okresu rewolucji islamskiej. Marjane patrzy na świat naiwnie jak każde dziecko, ocenia sytuacje według swojego kodeksu wartości. Jej oceny konfrontowane są z opiniami dorosłych – jej rodziców, babci, wujków,

ojców i matek koleżanek. Dzięki temu możemy spojrzeć na obalenie reżimu Szacha, wojnę z Irakiem i triumf rewolucji islamskiej z punktu widzenia dziecka i dorosłego. Możemy porównać te dwa spojrzenia i dzięki temu mieć pełniejszy obraz tego co działo się w Teheranie – stolicy Iranu – na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku.

Marjane jest dziewczynką niezwykłą. We wczesnym dzieciństwie (6 lat) ma wielkie marzenie, by zostać prorokinią! Nie interesuje jej bycie piosenkarką, nauczycielką czy aktorką. Jej marzenia, kodeks moralny, zasady z czasem ulegają zmianie. W ciągu czterech lat (bo tyle trwa czas akcji komiksu) dziewczynka dorośleje, inaczej ocenia świat i ludzi. Jej oczami patrzymy na moment wprowadzenia obowiązkowych chust dla kobiet czy na zmiany w szkolnictwie. Widzimy jak poważne sprawy dla małych dzieci często są błahe, jakie żarty sobie stroją, jakie absurdalne pomysły na zabawy przychodzą im do głowy. Widzimy także jak te beztroskie dzieci zaczynają patrzeć na świat doroślej, jak w końcu widzą całe zło i niebezpieczeństwo, które im grozi.

Komiks „Persepolis” w 2003 roku został uznany za Komiks Roku przez Magazyn Time. Stworzony na jego podstawie film animowany został nominowany do Oscara w 2007 roku.

Losy bohaterki doczekały się kontynuacji w „Persepolis II: Historia powrotu”.

Dziewczynka wracająca ze szkoły zgwałcona i zabita przez swojego trzynastoletniego kolegę, podłożenie bomby w samochodzie policjanta, seryjny gwałciciel dokonujący swych zbrodni w biały dzień wśród tłumu – to zaledwie namiastka tego, co znajdziecie w książce Ewy Ornackiej. Wszystkie z opisanych spraw są niezwykle ciekawe, wszystkie były przez wiele lat nierozwiązywalną zagadką. Dziennikarka ukazuje jak bieg tych spraw zmienił się po latach, wraz z rozwojem nauki i techniki. Dowody, które kiedyś nie miały znaczenia dzisiaj są głównymi dowodami w sprawach o zabójstwa czy gwałty, przeoczone szczegóły wyostrzają się po upływie czasu. Kto wie, może z biegiem kolejnych lat, uda się rozwiązać kolejne zagadki kryminalne?

Historie, które opisuje autorka mrożą krew w żyłach. Pokazują do czego zdolny jest człowiek i są przestrogą dla nas – czytelników. „Tajemnice zbrodni” uświadamiają, że nawet najbliższych ludzi nie da się poznać do końca. Czasem oprawcy mogą działać pod wpływem emocji, czasem przyczyną ich agresywnych działań jest choroba, a czasem okazuje się, że ludzie, których uważamy za dobrych skrywają w swych umysłach mroczne tajemnice. Często bywamy zbyt pobłażliwi i nie dopuszczamy do siebie myśli, że mogłoby nas spotkać coś złego. Oglądamy programy w których ukazywane są sprawy zabójstw, gwałtów, porwań, ale nie dociera do nas, że to co widzimy za szybką telewizora może dziać się obok nas. Ta książka uczula, abyśmy byli bardziej ostrożni. Z zasady wiemy, żeby nie wsiadać do samochodu z ludźmi, których nie znamy albo nie pić napojów, które ktoś dla nas kupuje i nie mamy pewności czy czegoś do nich nie wrzucił, ale w praktyce wygląda to tak, że często pozwalamy sobie na odstępstwa od tych zasad. Kolega kolegi ma nas podwieźć po imprezie do domu. Wszyscy za niego ręczą, nawet nasi znajomi. Na sto przypadków okaże się, że mają rację, ale zawsze może zdarzyć się ten jeden, który będzie tragedią. „Tajemnice zbrodni” dają do myślenia na temat naszych codziennych zachowań. Ta książka stawia pytania: czy na pewno zachowuję wszelkie środki ostrożności kiedy wychodzę wieczorem z domu? Czy ludzie z którymi spędzam wolny czas to ludzie, którym mogę zaufać? Czy zachowuje się rozsądnie i nie prowokuje nieprzyjemnych zdarzeń? Warto usiąść i się nad tym zastanowić dla swojego bezpieczeństwa. Warto także polecić tę książkę swojej rodzinie i znajomym!

Jak widać zaktualizowałam też motyw na blogu. Ten jest bardziej energetyczny i lepiej pasuje do tego jaki mam nastrój.

Mimo że kiedy spoglądam w dół to widzę sporą bańkę w której znajduje się mały człowiek to jeszcze do końca nie wierzę w to, że w moim życiu pojawi się za kilka miesięcy córka. Jestem szczęśliwa. Nie mogę się doczekać kiedy ją zobaczę Wszystko będzie nowe, cały świat odwróci się do góry nogami, będzie wielka rewolucja I nie mogę się już tego doczekać!

Wykorzystuje każdą chwilę, żeby robić coś fajnego. Czytam, piszę, oglądam, spaceruję, spotykam się z ciekawymi ludźmi. Za trzy miesiące będę pewnie zmęczona, niewyspana i będę trochę więcej narzekać, więc na razie dzielę się z Wami samymi pozytywami jakie w sobie mam

Trzymajcie kciuki za moje poczynania w kierunku zajęcia sobie czasu jeszcze bardziej Ahoj!

„Trucicielka” to zbiór czterech opowiadań, które łączy wspólny motyw – namiętne, silne i destrukcyjne uczucia. Każda z postaci występujących w tychże formach układa swe życie wokół jednej dręczącej myśli. Myśl ta pojawia się w związku z jakimiś życiowymi wydarzeniami i determinuje działania bohaterów. Marie – starsza kobieta z tytułowego opowiadania, mieszka w małym miasteczku do którego przybywa nowy proboszcz. Marie jest postacią znaną nie tylko w owej miejscowości. Sławę zawdzięcza opinii seryjnej morderczyni swych trzech mężów. Staruszka posądzana była o trucie swych małżonków, by zdobyć po nich spadek. Każdy z procesów wytoczonych przeciw Marie kończył się jej zwycięstwem. Kobieta jest mocno zaangażowana w sprawy kościoła i kiedy przybywa do miasteczka nowy kapłan, Marie zaczyna dręczyć myśl o swego rodzaju uwiedzeniu księdza. Przychodząc do niego na codzienne spowiedzi i wyznając mu najobrzydliwsze tajemnice swych czynów, ma nadzieję, że zagarnie całą uwagę młodego księdza. Wszystkie swe działania podporządkowuje tej jednej myśli, jednemu pragnieniu – być jak najbliżej kapłana, sprawić, by był tylko dla niej. Nie inaczej sprawa się ma w przypadku owego proboszcza. On także dręczony jest jednym marzeniem – doprowadzić Marie do przyznania się do win, sprowadzić grzesznicę na dobrą drogę, a tym samym, przy okazji, dążyć do swojego awansu i wyjazdu z małomiasteczkowej parafii.

Bohaterami kolejnego zawartego w tomie opowiadania są dwaj świetnie zapowiadający muzycy. Są młodymi mężczyznami, którzy stoją dopiero u progu swej kariery. Podczas jednego z wyjazdów przychodzi im stanąć do zawodów sportowych. Chris powodowany zazdrością o większy talent i zdolności muzyczne swego kolegi – Alexa, postanawia wygrać za wszelką cenę. Kiedy Alex potrzebuje pomocy, Chris zbiega z miejsca wypadku. To wydarzenie determinuje całe życie obu muzyków. Jeden próbuje odkupić swoje winy. Drugi natomiast podporządkowuje swe myśli chęci zemsty. Te uczucia zatruwają życie obu mężczyzn, nie pozwalają im odciąć się od przeszłości i normalnie żyć.

Bohaterowie innych opowiadań także egzystują kierując się żądzami i emocjami. Tytułowa nazwa – „Trucicielka” nie tylko odnosi się bowiem do bohaterki jednego z opowiadań. Można ten tytuł traktować także jako upersonifikowanie owej myśli czy dręczącego uczucia. Jedno pragnienie może zatruć całe życie jeśli wszystko co robimy podporządkujemy tylko niemu. Myśl i desperacja w dążeniu do urzeczywistnienia jej jest trucizną dla nas samych.

Jest też jeszcze jedna kwestia, która łączy wszystkie te opowiadania. Jest nią postać Św. Rity, która jak można łatwo się domyślić była niezwykle inspirująca dla autora. Święta Rita jest patronką rodziny i przebaczania. Na świecie uznawana jest za patronkę od spraw trudnych i beznadziejnych. Shmitt nie bez kozery wybrał właśnie tę Świętą. Każdy z bohaterów znajduje się w sytuacji niezwykle trudnej i właśnie ta postać podkreśla rozpaczliwość, a czasem bezwyjściowość owych sytuacji.

Z pewnością „Trucicielka” będzie nie lada gratką dla fanów Erica-Emmanuela Shmitta, gdyż autor postanowił cztery opowiadania okrasić fragmentami swojego dziennika, który pisał podczas tworzenia tychże mini form. Jest to ciekawy pomysł na przybliżenie czytelnikowi pracy pisarza. Wielu z nas ma swoje wyobrażenia na temat rodzenia się pomysłów, a w rezultacie dzieł, które potem możemy przeczytać. Shmitt ułatwia nam to zadanie. Już nie musimy się niczego domyślać, autor pokazuje nam bowiem jakie myśli dręczyły go podczas pracy, jak rozwijał swe pomysły. Zatem nie tylko mamy w ręce efekt, ale także wiemy jak powstawał.